جوان مشرقی

من بی خود و تو بی خود ما را كه برد خانه

من چند تو را گفتم كم خور دو سه پيمانه

در شهر يكی كس را هشيار نمی بينم

هر يك بتر از ديگر شوريده و ديوانه        

اندك اندك جمع مستان می رسند

اندك اندك می پرستان می رسند        

اندك اندك زين جهان هست و نيست

نيستان رفتند و هستان می رسند       

يار مرا غار مرا عشق جگر خوار مرا

يار تويی غار تويی خواجه نگه دار مرا     

قطره تويی بحر تويی لطف تويی قهر تويی

قند تويی زهر تويی بيش ميازار مرا       

يار منم غار منم دلبر و دلدار منم

غنچه منم خار منم دور مشو