آهنگ تیتراژ سریال تکیه بر باد فرصتی را فراهم کرد تا شاهد یکی از بزرگترین و اسمی ترین همکاری های انجام شده در عرصه موسیقی پاپ کشور باشیم . روزبه بمانی ، بهروز صفاریان و محمد اصفهانی . اسم هایی که هر کدام به تنهایی برای اعتبار بخشیدن به یک اثر موسیقیایی کافی هستند حالا در کنار هم قرار گرفتند تا به موسیقی بی رمق و از اعتبار افتاده ی این روزهای پاپ ، اعتباری دوباره ببخشند . آهنگ تیتراژ تکیه بر باد کار بسیار زیبایی شده هرچند که ضعف هایی هم دارد اما اتفاق بزرگتر قرار گرفتن نام های بمانی ، صفاریان و اصفهانی در کنار هم ا ست .

اول از ترانه شروع کنیم . سنگ بنای تولید هر آهنگی ترانه آن است و روزبه بمانی سنگ بنای  تولید این کار را محکم گذاشته و در این کار با ترانه ای قوی و زیبا روبرو هستیم . روزبه بمانی ترانه سرای جوانی ست که سبک جدیدی از ترانه را وارد موسیقی پاپ کرده ترانه هایی که در آن خبر از تعابیر گل و بلبلی و عناصر قدیمی و دمده ترانه های گذشته نیست ، ترانه هایی که به روزند و در آنها روابط پیچیده ی امروزی جامعه با تعابیر تازه ای نمود پیدا می کند . این سبک ترانه سرایی روزبه بمانی خیلی دیگر از ترانه سراها را هم متوجه  خود کرده و تعداد ترانه سراهایی که ترانه هایشان دارد به رنگ ترانه های روزبه بمانی در می آید ، روزبروز بیشتر می شود . البته من همین جا باید به این نکته اشاره کنم که خواه ناخواه فضای ترانه سرایی جامعه به این سمت سوق داده می شد و به همین خاطر من واژه ی تقلید را در مورد دیگر دوستان ترانه سرا واژه ی مناسبی نمی دانم . اما در کار تکیه بر باد دو نقطه از ترانه ی روزبه بمانی واقعا شنیدنی ست یکی بیت ترجیع بند ( تو رفتی بعد تو حالم یه حالی مثه مردن بود ، تو هم تنها شدی اما کجا حالت مثه من بود ) و یکی هم این مصراع که ( من اون زخمی رو خوردم که تو از حس کردنش مردی ) البته متاسفانه مصراع دیگر این بیت خود از نقاط ضعف ترانه زیبای بمانی ست ( یه دردی سوخت تو سینه م که تو از خاطرم بردی ) که نمی تواند مکمل  خوبی برای مصراع دوم باشد . کلا ترانه های روزبه بمانی خاصیتشان این است که در یک یا دو بیت به قدری عالی ظاهر می شوند که ضعف های قسمت های دیگر ترانه را می پوشانند و این کار هم از این قضیه مستثنا نیست . روزبه بمانی ترانه سرای قابلی ست و این قابلیت به خصوص وقتی پای یک تیتراژ تلویزیونی در میان باشد دو چندان می شود و پیله های پرواز ، نابرده رنج ، سه پنج دو و همین کار تکیه بر باد شاهدی بر این ادعایند . همان گونه که اشاره شد نمی توان ادعا کرد کارهای  روزبه بمانی بدون ضعفند اما در حال حاضر بدون شک او یکه تاز عرصه ی ترانه سرایی کشور است .

بعد نوبت به بهروز صفاریان می رسد . هر آهنگی که یک پایش بهروز صفاریان باشد حتما حرفی برای گفتن دارد . علاوه بر مهارت صفاریان در عرصه تنظیم خود اینکه صفاریان خوب همکارانش را انتخاب می کند و با هرکسی همکاری نمی کند باعث شده که کمتر کار ضعیفی در پرونده کاری او ببینیم . کارنامه ی صفاریان درخشان است آلبوم های غریبه ی فریدون ، فاصله ها و نون و دلقک محمد اصفهانی ، مثلث و 14 علی لهراسبی و بالاخره بی خوابی سعید شهروز و انبوهی از آهنگ ها و تیتراژهای موفق سبب شده که حضور بهروز صفاریان به عنوان تضمینی برای کیفیت بالای یک آلبوم یا یک تیتراژ تلویزیونی مطرح شود . در کار تکیه بر باد هم باز شاهد این اتفاق هستیم وکاملا پیداست که صفاریان لحظه های یک آهنگ رابه  خوبی می شناسد و با انتخاب افکت ها و گزینه های مناسب در تنظیم این آهنگ  چه کیفیت بالایی را  به وجود آورده  . افکت های که صفاریان در این کار مورد استفاده قرار داده به کیفیت کار بسیار کمک کرده و اوج این هنرمندی در این بیت است که ( اگه دلگیری از دنیا منم مثل تو آشفته م... ولی من جای تو بودم به مردم راست می گفتم ) و به خصوص روی کلمه ی ( منم ). این نوع تاکید برکلمات در کارهای اخیر بهروز صفاریان بسیار دیده شده و آهنگ حرفامو باور کن سعید شهروز یکی از مثال های خوب این هنر بهروز صفاریان است . البته در این جا نباید از ملودی زیبای مهدی یغمایی هم غافل بود که سهمی اساسی در این موفقیت داشته . بعضی ها می گویند ملودی تکراری و معمولی ست که اینطور نیست و اگر هم در برخی جاها کمی شبیه برخی کارهای دیگر و همین طور کارهای قبلی محمد اصفهانی شده باز هم این تکرار دل نشین و شنیدنی ست . بهروز صفاریان هم تجربه همکاری مشترک با محمد اصفهانی داشته و هم با روزبه بمانی و من فکر می کنم بهترین کارهای بهروز صفاریان کارهایی بودن که روزبه بمانی در آنها حضور داشته ( مثل آلبوم بی خوابی سعید شهروز که بهترین آلبوم سال 88 انتخاب شد و مثل تیتراژ پیله های پرواز و ...  ) و محمد اصفهانی که یکی از بهترین دوران خود را با بهروز صفاریان با آلبوم های فاصله و نون و دلقک طی کرده می تواند با انتخاب و پیوستن به این دو ( صفاریان و بمانی ) دوران اوج خود را تکرار کند اتفاقی که در البوم های برکت و بی واژه برای اصفهانی نیافتاده می تواند در کارهای بعدی و آلبوم بعدی با این دو چهره به وقوع بپیوندد .

و اما محمد اصفهانی ، محمد اصفهانی را شاید بتوان مردی برای تمام فصول موسیقی ایران نامید .خواننده ای که در هر محدوده ی سنی ای طرفدار دارد و در بین همه ی سنین شناخته شده ست اگر چه شاید خیلی ها هم با صدای او مانوس نباشند اما به طور قطع از او آهنگ هایی در ذهن دارند  . اصفهانی که در این سال های اخیر از دوران اوج خود کنار رفته بود و خود من بعد از شنیدن کارهای اخیر او و حتی آلبوم بی واژه تا حدودی از او نا امید شده بودم در تیتراژ تکیه بر باد نشان داد که او همان اصفهانی مورد انتظار خواهد بود اگر ترانه و آهنگ و تنظیم درستی برای صدای او وجود داشته باشد . جنس صدای اصفهانی به شدت به ترانه های روزبه بمانی می خورد و در مورد تنظیم هم بهروز صفاریان امتحانش را در کارهای قیلی اصفهانی پس داده و واقعا ایده ال محمد اصفهانی برای کارهای آینده می تواند این دو چهره باشند . اصفهانی در سال های اخیر چند تیتراژ دیگر هم اجرا کرده از جمله تا ثریا و رستگاران که کارهای ضعیفی بودند و وقتی کار تکیه بر باد را با آنها مقایسه کنیم می بینیم که از هر لحاظی این کار بهتر از آنها بوده و کیفیت آن با کارهایی مثل رستگاران و تا ثریا جقدر فاصله دارد . به هر حال تجربه ی موفق اصفهانی در کار تکیه بر باد می تواند باز هم تکرار شود .

باید منتظر بود و دید که آیا این مثلث بزرگ باز هم شکل خواهد گرفت یا نه ؟

 مسعود.م

درج مطالب این وبلاگ با ذکر نام وبلاگ یا نویسنده بلا مانع است .